Głuptak zwyczajny, głuptak biały, Morus bassanus, Northern gannet, Der Basstölpe.
Ptaki morskie, ptaki w locie, strunowce, pelikanowe, głuptakowate, głuptaki, birds, seabirds, marine birds, Sulidae, Suliformes, Morus, Vogel, Vögel, Seevögeln, Tölpel.
Niemcy, wyspa Helgoland, 25.05.2026r.
Głuptak zwyczajny to jeden z najbardziej charakterystycznych i najłatwiej rozpoznawalnych ptaków morskich północnego Atlantyku. Zachwyca elegancką sylwetką, śnieżnobiałym upierzeniem oraz niezwykłą techniką polowania polegającą na spektakularnych nurkowaniach z dużej wysokości.
Głuptak zwyczajny (Morus bassanus) jest dużym ptakiem morskim z rodziny głuptakowatych (Sulidae). Występuje na wybrzeżach północnego Atlantyku, gniazdując głównie na skalistych wyspach i klifach Europy, np. wyspy Helgoland oraz Ameryki Północnej. Poza okresem lęgowym przemierza rozległe obszary oceaniczne. Do Polski zalatuje regularnie, głównie podczas przelotów oraz w okresie jesienno-zimowym, obserwowany najczęściej nad Bałtykiem.
Upierzenie dorosłych ptaków jest niemal całkowicie białe, z delikatnie żółtawym odcieniem na głowie i karku. Końce długich, wąskich skrzydeł są czarne. Dziób jest długi, mocny i ostro zakończony, o niebieskawoszarej barwie. Oczy mają jasnoniebieską tęczówkę otoczoną ciemną obwódką. Młode osobniki są ciemnobrązowe z licznymi białymi plamkami i stopniowo jaśnieją wraz z wiekiem, osiągając pełne upierzenie dorosłych po kilku latach.
To duży ptak o długości ciała około 87–100 cm, rozpiętości skrzydeł 165–180 cm i wadze 2,3–3,6 kg.
Dzięki długim skrzydłom jest doskonałym szybownikiem, zdolnym do pokonywania ogromnych odległości nad otwartym morzem.
Brak wyraźnego dymorfizmu płciowego, choć samce są przeciętnie nieco większe od samic.
Żeruje głównie na rybach, takich jak śledzie, makrele, szproty czy dorsze. Pokarm zdobywa w wyjątkowo widowiskowy sposób. Wypatruje ofiary z powietrza, po czym składa skrzydła i nurkuje pionowo do wody z wysokości nawet 30 metrów, osiągając prędkość przekraczającą 90 km/h. Specjalnie przystosowane worki powietrzne pod skórą amortyzują uderzenie o powierzchnię wody. Po zanurzeniu może ścigać zdobycz również pod wodą.
Gniazduje kolonijnie na niedostępnych klifach i skalistych wyspach, tworząc kolonie liczące od kilkuset do nawet kilkudziesięciu tysięcy par. Gniazda buduje z traw, wodorostów i innych materiałów roślinnych.
W locie ma wyciągniętą szyję i klinowaty ogon. Porusza się lekko i płynnie, często szybuje tuż nad powierzchnią fal wykorzystując prądy powietrzne.
W koloniach lęgowych wydaje chrapliwe, gardłowe odgłosy.
Światowa populacja głuptaka zwyczajnego szacowana jest na ponad 1 000 000 osobników. Gatunek uznawany jest za niezagrożony, a jego liczebność na wielu obszarach pozostaje stabilna lub wzrasta.